Desembre

Desembre

ME ACOMPAÑAN

domingo, 17 de junio de 2012

HOY HE VUELTO A ESCANEAR ESTA POSTAL QUE TENGO EN CASA Y QUE COMPRÉ HACE TIEMPO EN LA LIBRERIA S. PABLO DE VALENCIA.

QUIEN LA QUIERA RECOGER SE LA REGALO CON CARIÑO.

BONES TARDES:
Son la 1 h. del migdia.
En aquest peregrinatge per la blogosfera, es va troban de tot.
Jo respeto a les persones,  encare  que no tinguin la meva mateixa filosofia, ni punt de vista de les coses.
I torno a repetir la paraula respeta, perque es tan necesari per la convivencia.
Sabeu qui vulgui, amb tot el meu carinyo li regalo la postal.
A veurer si entre tots/tes, construim una energía positiva dins d´aquest món virtual.
PAU, AMOR I ARMONIA.
Desde Valencia amb carinyo, Montserrat  Llagostera Vilaró

BUENAS TARDES:
Son la 1 del mediodía.
En este peregrinaje por la blogosfera, se va encontrando de todo.
Yo respeto a las personas, aunque no tengan mi misma filosofía, ni punto de vista de las cosas.
Y vuelvo a repetir la palabra respeto, porque es muy necesario para la convivencia.
Sabed quién quiera, con todo mi cariño le regalo la postal.
A ver si entre todos/as construimos una energía positiva en este mundo virtual.
PAZ, AMOR Y ARMONIA.
Desde valencia con cariño, Montserrat Llagostera Vilaró
  

miércoles, 13 de junio de 2012

AVUI ELS ARBRES SON ELS PROTAGONISTES-HOY LOS ÁRBOLES SON LOS PROTAGONISTAS



-SI CLICÁIS PODÉIS AGRANDAR LAS IMÁGENES UN POCO MÁS.-

BON DIA:
Ai!, avui m´he axecat mandrosa, pero matinera i es que fa tanta calor.
No tenia ganes de fer rés de la casa.
I sabeu que he fet per donar-me anims?
Doncs, agafar la meva petiteta cámara i fer fotografíes els meus amics els arbres, que avui són els protagonistes i ara estic nova, plena d´energia.
I es que contra la mandra, diligencia,  il-lusions i creativitat, a mi amb funciona molt be.
Que passeu un bon día.
Desde Valencia amb carinyo, Montserrat llagostera Vilaró

BUENOS DIAS:
¡Ay!, hoy me he levantado perezosa, pero madrugadora y es que hace tanto calor.
No tenía ganas de hacer nada.
¿Y sabéis que he hecho para darme ánimos?
Pues, coger mi pequeña cámara y hacer fotografias a mis amigos los árboles, que hoy son los protagonistas y ahora estoy como nueva, llena de energía.
Y es que contra pereza diligencia, ilusiones y creatividad, a mi me funciona muy bien.
Que paséis un buen día
Desde Valencia con cariño, Montserrat Llagostera Vilaró.  
 

lunes, 11 de junio de 2012

RECORDAN- RECORDANDO A CECILIA-MI QUERIDA ESPAÑA



BONES TARDES:
Amb la que está passan en aquest Pais, m´he recordat d´aquesta cantan que era una de les meves favoritas es deia Evangelina Sobredo Galanes i va neixa el 11 d´Octubre de 1948.
I un fatal 2 d´Agost de 1976, va morir en un accident de tráfic.
Era cantautora i pintora i el seu nom artistic era CECILIA.
Aci poso el video MI QUERIDA ESPAÑA i la lletra que he copiat.
PAU I BE.
Desde Valencia, amb carinyo.

BUENAS TARDES:
Con la que está pasando en este Pais, me he acordado de esta cantante que era una de mis favoritas, se  llamaba Evangelina Sobredo Galanes y nació el 11 de Octubre de 1948.
Y un fatal 2 de Agosto de 1976, murió de accidente de tráfico.
Era cantautora y pintora y el su nombre artístíco era CECILIA.
Aquí pongo el video MI QUERIDA ESPAÑA y la letra que he copiado..


MI QUERIDA  ESPAÑA

Mi querida España
Esta España mía,
esta España nuestra.

De tu santa siesta
ahora te despiertan
versos de poetas.
¿Donde están tus ojos?
¿Donde están tus manos?
¿Donde tu cabeza? 

Mi querida España
Esta España mía
esta España nuestra.

Mi querida España
Esta España mía
esta España nuestra.

De las alas quietas
De las vendas negras
Sobre carne abierta
¿Quién pasó tu hambre?
¿Quién bebió tu sangre
cuando estabas seca?

Mi querida España
Esta españa mía
esta España nuestra.

Mi querida.
Esta España mía,
esta España nuestra.

 Pueblo de palabra
y de piel amarga.
Dulce tu promesa,
quiero ser tu tierra,
quiero ser tu hierba
cuando yo me muera

Mi querida España
Esta España mía,
esta España nuestra.

Mi querida España.
Esta España mía,
esta España nuestra. .

PAZ Y BIEN.
Desde Valencia con cariño, Montserrat Llagostera Vilaró

domingo, 10 de junio de 2012

LAS MANOS DE DIOS

IMAGEN ESCANEADA DE UNA POSTAL QUE TENGO EN CASA Y QUE CON TODO CARIÑO REGALO A QUIÉN QUIERA RECOGERLA

BON DIA:
Avui els cristians católics celebren EL DIA DE LA CARITAT, dins de la Festivitat del Corpus Christi.
Jo com a voluntaria de Cáritas he volgut copiar directamen al castellá, aques escrit que hem donaren fa anys en una reunió
PA U I BE.
Desde Valencia amb carinyo, Montserrat .

BUENOS DIAS:
Hoy los critianos católicos celebramos EL DIA DE LA CARIDAD, dentro de la festividad del Corpus Christi.
Yo como voluntaria de Cáritas he querido copiar este escrito que me dieron hace años en una reunión.


LAS MANOS DE DIOS

Cuando observo el campo sin arar, cuando los aperos de labranza están olvidados, cuando la tierra está quebrada y abandonada. Cuando miro tantos niños abandonados, tantos hermanos que lloran,
tantas guerras. Cuando miro las lágrimas, la baja estima, la tristeza, los odios, el inconformismo, me pregunto: ¿Dónde están las manos de Dios?.

Cuando observo la injusticia, la corrupción, el que explota al débil. cuando veo el prepotente y pedante, enriquecerse  del ignorante y del pobre, del obrero y del campesino carente de recursos para defender sus derechos, me pregunto:¿Dónde están las manos de Dios?.

Cuando contemplo a esta anciana olvidada, cuando su mirada es nostálgica y balbucea aún palabras de amor por el hijo que la abandonó, me pregunto:¿Dónde están las manos de Dios?  

Cuando miro a ese joven, antes fuerte y decidido, ahora embrutecido por la droga y el alcohol. Cuando veo titubeante lo que antes era una  inteligencia brillante y ahora con harapos, sin rumbo, sin destino, me pregunto :¿Dónde están las manos de Dios?

Cuando esa chiquilla que debería soñar en fantasías, la veo arrastrar la existencia y en su rostro se refleja ya el hastío de vivir, y buscando sobrevivir se pinta la boca y sale a vender su cuerpo; me pregunto: ¿Dónde están las manos de Dios?.

Cuando aquel pequeño a las tres de la madrugada me ofrece su periódico o su miserable cajita de dulces sin vender. cuando su mirada me reclama una caricia, cuando lo veo sin esperanza vagar con la única compañía de perro callejero,  me pregunto ¿Dónde están las manos de Dios?

Y me enfrento a Él y le pregunto: ¿Dónde están tus manos Señor?, para luchar por la justicia, para dar una caricia, un consuelo al abandonado, rescatar a la juventud de las drogas, dar amor y ternura a los olvidados.
Después de un largo silencio, escuché su voz que me reclamó:¿no te has dado cuenta que TÚ eres mis manos?
¡Atrévete a usarlas para lo que fueron hechas, para dar amor y alcanzar las estrellas!

Y entonces comprendí que las manos de Dios somos TÚ y YO. Nosotros somos los que tenemos la voluntad, el conocimiento y coraje para luchar por un mundo más humano y más justo, aquellos cuyos ideales sean más altos que no puedan acudir a la llamada del destino, aquellos que desafiando el dolor, la crítica, la blasfemia, se reten a si mismos para ser las manos de Dios.

Señor, ahora me doy cuenta que mis manos están sin llenar, que no han dado lo que deberían dar. Te pido perdón por el amor que me diste y que no he sabido compartir. Sé que las debo usar para amar y conquistar la grandeza de la creación. El mundo necesita estas manos llenas de ideales y estrellas, cuya obra magna sea contribuir día a día a forjar una civilización.
Unas manos que busque valores superiores, que compartan generosamente lo que Dios nos ha dado y puedan al final llegar vacias al cielo porque entregaron todo el amor para el que fueron creadas...

Y entonces Dios seguramente dirá:ESTAS ¡SON MIS MANOS!  Bendice mis manos...Señor Dios...

¡Dios te bendiga!
Amén.

PAZ Y BIEN.

Desde Valencia, con cariño, Montserrat Llagostera Vilaró  
  

miércoles, 6 de junio de 2012

PASAT, PRESENT, FUTUR- PASADO, PRESENTE, FUTURO


A LAS 20 h. MI MARIDO ME HA HECHO ESTA FOTOGRAFIA


AL CABO DE MEDIA HORA, LOS BIGOTES YA ME HAN QUITADO MI SITIO, Y YO LOS HE FOTOGRAFIADO.

Y  MÁS TARDE, HE HECHO ESTA FOTOGRAFIA DESDE LA VENTANA DEL COMEDOR.
 -SI CLICÁIS AGRANDARÉIS LAS IMÁGENES-


 BONES TARDES:
Quin galimatíes
I, en aquest precis moment, present, estic fen aquest Post, quan l´hauré acabat (futur), ja será pasat el que estic fent ara
Sabeu una cosa, jo escric el que amb ve de gust.
Si estic feliç recordan el passat una estona, doncs quina llei hi ha per qué no pugui fer-ho?.
Es que ara está de moda dir que no hi ha que recordar el  passat, i jo sóc rebel.
Penso que hi ha que perdonar els errors i procurar oblidar les coses desagradables, pero les coses boniques les procuraré guardar sempre com págines viscudes del llibre mental  de la meva vida. 
D´aci una estona el que estic fen ara ja será passat.
Vos  desitjo dolços sons, quan aneu a dormir
Desde Valencia, amb carinyo


BUENAS TARDES:
¡Que galimatías!
Y, en este preciso momento, presente, estoy haciendo Post, cuando habré terminado(futuro), ya será pasado lo que estoy haciendo ahora.
Sabéis una cosa, yo escribo lo que me viene de gusto.
Si estoy feluiz redondado el pasado un rato, pues ¡qué ley me impide hacer.lo?.
Es que ahoira está de moda decir que no hay que recordar el pasado, y yo soy rebelde.
Pienso que hay que perdonar los errores y procurar olvidar las cosas desagradables, pero las cosas bonitas las procuraré guardar siempre como páginas vividas del libro de mi vida.
De aquí un rato lo que estoy haciendo ya será pasado.
Os deseo dulces sueños, cuando vayais a dormir.
Desde Valencia con cariño, Montserrat Llagostera Vilaró.

martes, 5 de junio de 2012

EL VESTIR D´EN PASCUAL - EL VESTIR DE EN PASCUAL



BON DIA:
Aquesta cançò de petita m´ encantaba.
Aleshores l´havia sentida i vista actuar per una actriu del teatre d´Aficionats Escola de l´Agrupació Cultural Folklórica de Barcelona, es deia Pepita Sancho.
I ara al veurela interpretar per la Nuria Feliu es que m´encanta.
Aci teniu la lletra en catalá i castellá.

EL VESTIR D´EN PASCUAL

El meu xicot és tan original
que no té igual i crida l´atenció.
Per contemplar-lo surt tothom al portal
perquè en Pascual fa sensació.

Va amb pantalons color de molsa,
gasta botins extravagatns,
un bastonet de canya dolça
i un "sobretodu" amb farbalans.

Elàstics blaus subjetats amb candaus
porta el meu enamorat i el barret de costat
de color verd, qué el que amb perd.

I porta un gec, catacric, catacrec,
un gec d´astracan pelut, ribetat de vellut,
i a l´armilla hi duu cigrons per botons.
En Pascual és en tot original, com cal!

Porta camisa camisa amb la "petxera" de xarol
i un gira-sol es posa al trau, el noi
una cadena xapada de llautó
i un mocador de" pegamoi  "

Amb xemeneia es fuma un puro
i amb salfumant es rents els peus
Porta un rellotge que es de suro
i el dit un "sello" de Correus

Elastics blaus subjetats amb candaus
porta el meu enamorat i el barret de costat,
de color verd, que es el que amb perd.

I porta un gec, catacric, catacrec,
un gec t´astracan pelut, ribetat de bellut,
i a l´armilla i duu cigrons per botons.

En Pascual és en tot original, com cal!

Elastics blaus, blaus,
amb cadaus, amb candaus,
Elastics blaus, blaus, blaus,
amb candadus, amb candaus,
Eslastics , blaus, blaus, blaus,
amb candaus, daus, daus,
Elàstics blaus, blaus, blaus,
amb candaus, amb candaus.

I a l´armilla hi duu cigrons per botons.
En Pascual es del tot Original com cal!

Desde Valencia amb carinyo, Montserrat

BUENOS DIAS:
Esta canción cuando era pequeña me encantaba, entonces la oí y vi actuar por una actriz del Teatro de Aficonados Escola de la Agrupación cultural Folklórica de Barcelona, se llamaba Pepita Sancho. 
Y ahora al verla interpretar por Nuria Feliu me encanta.
Ahí tenéis la traducción al castellano.

EL VESTIR DE EN  PASCUAL

Mi chico vistiendo es tan original
que no tiene igual y llama la atención.
Para contemplarlo salen todo al portal
porque en  Pascual causa sensación

Va con pantalones color de musgo,
gasta botines extravagantes,
un bastoncito de caña dulce
y un"sobretodo" con farvalanes.


Elásticos azules sujetados con candados
lleva mi enamorado, el sombrero de lado,
de color verde. que es lo que me pierde.
Y lleva una americana, caticrec, catacrec,
una americana de astracán peludo,
y en la ermilla lleva garbanzos por botones.

 En Pascual es original, com cal

Lleva camisa con la "pechera" de charol
y un girasol se pone en el ojal, el chico,
una cadena de oro chapada de latón
y un pañuelo de pegatina.

Con chimenea fuma un puro
y con salfumán se lava los pies
Lleva un reloj que es de corcho
y en el dedo un "sello" de correos.
Elásticos azules sujetados con candados
lleva mi enamorado el sombrero de lado,
 de color verde que me pierde.

Y lleva una americana, catacric, catacrec,
una americana de astracán peludo, ribeteada de terciopelo
y en la ermilla lleva garbanzos por botones.

¡ En Pascual es del todo original com cal !

Elásticos azules, azules, azules.
con candados, con candados
Elásticos, azules, azules, azules,
con candados, con candados.
Elásticos azules, azules, azules,
con candados, dados,dados.
elásticos azules, azules, azules,
con candados, con candados.

y en la ermilla lleva garbanzos por botones.
En Pascual es original com cal


Desde Valencia con cariño, Montserrat Llagostera Vilaró

domingo, 3 de junio de 2012

AIXÒ SI QUE SÓN INVENTS-ESTO SI QUE SON INVENTOS

-DE UN T.B.O. QUE TENGO EN CASA DESDE HACE MUCHÍSIMOS AÑOS HE ESCANEADO ESTA PÁGINA-
-SI LA PINCHÁIS CON EL RATÓN LA PODÉIS AGRANDAR MÁS-

BONES TARDES.
Avui la meva amiga Montserrat Sala del blog REFLEXIONS EN VEU ALTA,  http://msalaportagmail.blogspot.com  ha sigut la meva musa inspiradora, perque explicant el seu viatge amb la caravana, m´anomenat i també els invents del Profesor Frank de Copenhague, i jo li he escrit en el comentari "Ja veurás d´aci una estona".
Comque m´agrada guardar les coses antigues entre ellas els T.B.O.S; ojalá els tingués tots guardats, llástima que en vareig tirar molts fa anys. 
Total que he escanejat aquesta página. Espero que la disfruteu i que l´humor no falti mai, sempre que sigui resptuós i no ofengui a ningú, això està clar. 
SONRIURES I UNA ABRAÇADA.
Desde Valencia amb carinyo, Montserrat Llagostera Vilaró

BUENAS TARDES:
Hoy mi amiga Montserrat Sala del blog REFLEXIONS EN VEU ALTA
http://msalaportagmail.blogspot.com ha sido mi musa inspiradora, porque contando su viaje en la caravana, me ha nombrado y también a los inventos del profesor Frank de Conpenhague, y yo le he escrito el comentario "Ya verás de aquí un rato".
Como me gusta guardar las cosas antiguas entre ellas los T.B.O.S; ojalá los tuviera todos guardados, lástima que tiré muchos hace años.
Total que he escaneado  esta página.Espero que la disfrutéis y que el humor no falte nunca , siempre que sea respetuoso y no ofenda a nadie, esto está claro.
SONRISAS Y UN ABRAZO.
Desde Valencia con cariño, Montserrat Llagostera Vilaró